Królestwo Polskie () – monarchia w Europie Środkowej, która powstała w wyniku koronacji królewskiej Bolesława I Chrobrego w 1025 roku, która wyniosła monarchię wczesnopiastowską do rangi królestwa. Królestwo Polskie (od 1569 część Rzeczypospolitej Obojga Narodów) przestało istnieć w wyniku III rozbioru Polski i abdykacji ostatniego króla, Stanisława Augusta Poniatowskiego, w 1795 roku.
Do 1320 roku jedynie nielicznym, najsilniejszym książętom z dynastii Piastów udało się uzyskać koronę królewską, co wynikało z podziału państwa pomiędzy członków dynastii panującej oraz braku jednego silnego ośrodka władzy. W krótkim okresie od 1300 do 1306 roku Królestwem Polskim rządzili królowie czescy, co doprowadziło do powstania unii personalnej między oboma państwami. W 1320 roku, po koronacji Władysława Łokietka, kolejni władcy polscy byli już koronowani na królów.
W drugiej połowie XIV wieku, za panowania Ludwika I, ukształtowała się doktryna i koncepcja Korony Królestwa Polskiego. Podkreślała ona rolę Korony jako rzeczywistego, niepodzielnego i trwałego suwerena Królestwa, odrębnego od osoby panującego monarchy, a także akcentowała jedność ziem polskich pozostających poza granicami państwa.