Kiedy rozmiary dysków się zwiększyły, za nimi podążył rozmiar klastra, który powiększono do 8192 bajtów. W efekcie można było stworzyć system plików o rozmiarze 512 MB. Niestety taki zabieg spowodował marnotrawienie dużej części przestrzeni dyskowej. Jeden klaster, nawet jeśli jest bardzo duży, może być zajmowany tylko przez jeden plik. Skutkiem tego, nawet jeśli plik zajmuje 1 bajt, to w systemie plików okupuje cały klaster (w przykładzie – 8 kB).

Z drugiej strony użytkownicy komputerów chcieli nadawać plikom dłuższe nazwy zawierające znaki narodowe. W Windows 95 wprowadzono rozszerzenie na systemu plików nazwaną VFAT (). Wsparcie dla niego zawarto też w Windows NT od wersji 4.0.

W roku 1997 rozmiar partycji FAT16 stał się zbyt mały. Klaster nie mógł być większy niż 32 kB, co dawało partycje o pojemności do 2 GB. Microsoft wprowadził nową wersję FAT32, zawierającą teoretycznie 32-bitowe numery klastrów. W rzeczywistości tylko 28-bitów było dostępnych dla numeracji. Oznaczało to możliwość adresowania do 268 435 438 klastrów. Partycje tego typu mogłyby mieć rozmiar wielu TiB, jednak ograniczenia napisanego przez Microsoft programu ScanDisk spowodowały wprowadzenie ograniczenia do 4 177 920 klastrów, co dawało partycje o rozmiarze 124,55 GB.