Zainicjował też formalną analizę polityki europejskiej, która mogła okazać się użyteczna podczas planowania kampanii – wprowadził cechy nowoczesnego sztabu generalnego.
W 1859 roku wojna francusko-austriacka we Włoszech spowodowała mobilizację armii pruskiej, choć nie włączono jej do walki. Po mobilizacji armia została zreorganizowana przez księcia regenta, Fryderyka i ministra wojny, Albrechta von Roona. Moltke dokładnie obserwował kampanię włoską i napisał jej historię (opublikowaną w 1862 roku).
Zaplanował i skutecznie przeprowadził kampanie wojenne przeciwko Danii (1864), Austrii (1866) i Francji (1870–1871), co doprowadziło do powstania Cesarstwa Niemieckiego.
28 października 1870 roku Moltke otrzymał tytuł grafa (hrabiego) w nagrodę za zasługi podczas wojny francusko-pruskiej i zwycięstwo w bitwie pod Sedanem (gdzie do niewoli dostała się stutysięczna armia francuska włączając Napoleona III). W czerwcu 1871 roku został dodatkowo wyróżniony przez awans do stopnia feldmarszałka i dużą dotację pieniężną. Zasiadał w sejmie Związku Północnoniemieckiego w latach 1867–1871, a od 1871 był członkiem Reichstagu (parlamentu federalnego).