Stosowane przez władze środki nacisku na działaczy WZZ były rozmaite: rozmowy ostrzegawcze, wywieranie presji na członków rodziny, groźby, zatrzymania na 48 godzin, rozpowszechnianie fałszywych informacji podważających zaufanie publiczne, najścia na dom dokonywane przez aktywistów Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, kary administracyjne – grzywny (Świtoń, Kściuczek), szykany w miejscu pracy (Sulecki), 5-tygodniowa kara aresztu (Switoń), pobicie w areszcie (Świtoń), porwanie przez nieznanych sprawców i pobicie w lesie do utraty przytomności (Cygan). Pod wpływem tych działań, które były koordynowane i inspirowane przez Służbę Bezpieczeństwa, działalność WZZ w regionie śląskim miała ograniczony zasięg.
Jednak pod wpływem WZZ Górnego Śląska powstały w kwietniu 1978 r. Wolne Związki Zawodowe Wybrzeża.
W 1979 r. Sulecki – ratując rodzinę przed rozbiciem – wyjechał na stałe z Polski do RFN, a inspirowane przez SB działania dezintegrujące doprowadziły do poważnego konfliktu między Świtoniem i Kściuczkiem. Oznaczało to faktyczny koniec WZZ Górnego Śląska.