W Wojsku Polskim thumb|Józef Brandt – „Buńczuczny” W XVII w. upowszechnił się w wojskach Rzeczypospolitej w wyniku orientalizacji znaku hetmańskiego.

Był powszechnie używany jako znak dowódców. Stosowano go początkowo głównie w chorągwiach tatarskich, a później i w innych, gdzie służył jako symbol władzy oraz środek do przekazywania sygnałów dowodzenia. Posługiwano się nim także w jeździe narodowej oraz w kawalerii polskiej okresu międzywojennego. 9 sierpnia 1946 roku., w pierwszą rocznicę zakończenia drugiej wojny światowej, szwadronowi szkolnemu Oficerskiej Szkoły Piechoty i Kawalerii w Krakowie wręczono buńczuk ufundowany przez Związek Samopomocy Chłopskiej. Buńczuk ten składał się z drzewca zakończonego półksiężycem i pękiem wstęg oraz z poprzeczki z zawieszonymi na niej dwoma ogonami, tj. pękami włosia końskiego w jedwabnej plecionce. Szwadron używał go we wszystkich oficjalnych wystąpieniach w asyście pocztu złożonego z najlepszych podchorążych. Po likwidacji szwadronu buńczuk pozostał w szkole, potem przechowywany był w zbiorach Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych im. T. Kościuszki we Wrocławiu. thumb|Żołnierze 1 batalionu czołgów 15 BKPanc z buńczukiem Dziś używany w formacjach odwołujących się do tradycji kawaleryjskich.