W roku 1947 aresztowany i po trzech miesiącach zwolniony bez podania powodów uwięzienia.

Adiunkt Uniwersytetu Warszawskiego od roku 1945, zastępca profesora od 1950, profesor nadzwyczajny od roku 1954, profesor zwyczajny od roku 1967. Profesor i kierownik Zakładu Fizyki Doświadczalnej Uniwersytetu Łódzkiego w latach 1951–1975. Wicedyrektor Instytutu Fizyki PAN w latach 1956–1958. Samodzielny pracownik Naukowy Instytutu Badań Jądrowych w Świerku 1958–1968.

Od roku 1975 na emeryturze. Po przejściu na emeryturę nadal uczestniczył w działalności Instytutu Fizyki UW, brał udział w seminariach fizyki jądrowej. Interesował się historią rozwoju fizyki.

W latach 1967–1968 wykładowca (visiting professor) Uniwersytetu w Ottawie.

Był redaktorem naczelnym „Postępów Fizyki” w latach 1953–1960.

Członek Polskiego Komitetu Narodowego Międzynarodowej Unii Fizyki Czystej i Stosowanej IUPAP 1957–1983, sekretarz 1957–1967, reprezentował Polskę na ogólnych zebraniach w Rzymie 1957, Ottawie 1960, Warszawie 1963, Bazylei 1966.

Członek zwyczajny Europejskiego Towarzystwa Fizycznego od 1972.

Od 1930 członek Polskiego Towarzystwa Fizycznego, 1947–1949 sekretarz generalny, 1957–1959 wiceprezes.