6 listopada 1921 r. wojska fińskie, zasilone oddziałami karelskimi, liczące ok. 5-6 tys. żołnierzy, wkroczyły do Wschodniej Karelii. Tego samego dnia powstańcy zaatakowali Rukajärvi. Do Karelii przedostało się też ok. 500 fińskich ochotników (większość trafiło do Batalionu Repola), czemu władze fińskie nie przeciwdziałały. Natomiast zabroniły oficjalnego werbowania ochotników dla sił powstańczych. Do końca grudnia 1921 r. wojska fińskie i powstańcy zajęli obszary do linii Kiestinki-Suomussalmi-Rukajärvi-Paatene-Porajärvi.
Przeciwko nim występowały 20-tysięczne wojska bolszewickie pod dowództwem Aleksandra Sediakina. Wśród nich byli też Czerwoni Finowie, którzy uciekli do Rosji po niedawno przegranej w fińskiej wojnie domowej. Na początku stycznia 1922 r. w rejonie Pietrozawodska Sowieci pokonali główne siły fińsko-karelskie, odzyskując Porajärvi, Repolaę i Kamasosero. 25 stycznia wojska bolszewickie zdobyły Kiestinki i Kokkosalmi, zaś na początku lutego – Uhtua.
Zakończenie Sytuacja powstańców stała się bardzo trudna. Fińskie władze zablokowały pomoc. 16 lutego granicę z Finlandią przeszedł ostatni oddział powstańczy – Pułk Białomorski. Wielu mieszkańców Wschodniej Karelii zbiegło do Finlandii. Ich liczba wyniosła około 2 tys. ludzi w 1921 r. i około 12 tys. w 1922 r.