Janina Wójtowicz opisując gwarę lasowiacką ogranicza ją na wschodzie mniej więcej do dawnej granicy województw sandomierskiego, lubelskiego i ruskiego, poza pograniczem z Lubelszczyzną zasięg ten rozszerza aż pod sam Wisłok, włączając wydzielane przez Kotulę regiony taki jak: Ropczyckie, Mieleckie i region, który zajmują Nadwiślanie.
Wójtowicz wydziela cztery główne obszary gwarowe: wschodni (między Sanem a Wisłokiem), środkowy (kompleks puszczy), północny (między Wisłą a Sanem) z trzema mniejszymi ugrupowaniami (nadsańskim, nadwiślańskim i grębowskim), zachodni (nad Wisłoką).
W niektórych ogólnych opracowaniach dialektologicznych, obszar zajmowany przez użytkowników gwary lasowiackiej leży na pograniczu różnych regionów. Kazimierz Nitsch granicę między Małopolską środkowo-północną a wschodnią pierwotną prowadzi przez środek północnej Rzeszowszczyzny, dzieląc obszar lasowiacki mniej więcej po połowie. Podobnie granicę prowadzi Stanisław Urbańczyk. W ramach Małopolski środkowej wymieniona jest gwara lasowska, ale jej obszar obejmuje jedynie zachodnią część obszaru lasowiackiego wyróżnianego w opracowaniach poświęconych jej szczegółowo (np. przez Kotulę czy Wójtowicz).