Przyjmuje się, że pierwotne tu małopolskie udźwięcznianie jest wypierane przez mazowieckie (i lubelskie) ubezdźwięcznianie, przesuwając się ku południowi wzdłuż Wisły i Sanu. Oba te przeciwne zjawiska mogą współwystępować jednocześnie, gdyż dla gwary lasowiackiej typowe jest udźwięcznianie nie tylko na granicy wyrazów, ale również na granicy morfemów form czasu przeszłego (np. przyniosłeś → przynióześ [pʃɨɲuzεɕ]). Zanik samogłosek nosowych, częściowo typowa dla współczesnego języka polskiego ich asynchroniczna wymowa (np. sąsiadka → sołsiadka), częściowo całkowita denazalizacja – zwłaszcza w sąsiedztwie regionu kielecko-sandomierskiego (np. książka → ksióska, piękny → piekny). Zanik ten może się różnie realizować w zależności od formy gramatycznej (np. na siódmą → na siódmo, z żoną → z zonom). Zmiana barwy nazalizowanych samogłosek, czasem połączona z całkowitą denazalizacją (np. pięknie → piaŋknie, święty → świnty, klękać → klykać, mama → mema, gorąc → gorunc). Przejście "eN" w "aN" typowe zwłaszcza dla centralnego obszaru, wiążąca się z zanikiem zmiękczających właściwości "e" (np. bokiem → bokam). Zamiana spółgłosek półotwartych, zwłaszcza nosowych i znazalizowanych (np. wzięła → wziena, tańcowała → tejcowała, ogień → łogiej). Wyrównanie koniugacyjne sprawiające wrażenie braku przegłosu polskiego (np.