Jednakże zmiana w układzie sił nie zawsze musi odbywać się na drodze wojny, gdyż w sytuacji w której oba mocarstwa: „stare” – dominujące i „nowe” – wschodzące są usatysfakcjonowane, ryzyko wojny między nimi jest minimalne, a przejście do nowej dominacji odbywa się w sposób pokojowy, bez istotnej zmiany struktury systemu (tranzycja pokojowa)http://cjip.oxfordjournals.org/content/1/1/83.full The Peaceful Transition of Power from the UK to the US.. Tak było kiedy USA przystępując do dwóch wojen światowych (w latach 1917 i 1941), przejęły od Wielkiej Brytanii rolę przywódcy w walce przeciw Niemcom, a zatem i rolę dominującego mocarstwa. Istnieją również inne aspekty tej teorii: podstawy potęgi mocarstw są bardzo zmienne, zwłaszcza liczba ludności i polityczna zdolność (zdefiniowana jako możliwość kontrolowania przez rząd zasobów wewnętrznych).
Zobacz też Teoria cykli hegemonicznych Teoria systemów-światów
Przypisy
Bibliografia Organski, AFK (1958). World Politics. New York. J.Kugler, A.F.K. Organski: The Power Transition A Retrospective and Prospective Evaluation Power transitions: Strategies for 21th century Grzegorz Kostrzewa-Zorbas: Świat po pekińsku. Newsweek 21 grudnia 2008 J. Goldstein: the War / hegemony debate 1: Roots. s.118-120 Imperialism: Hegemonic Powers and Contender States Major powers and global contenders
Kategoria:Teoria stosunków międzynarodowych