Opowiadali się za projektem kulturalnej interwencji bazującej na czterech zasadach: Imperializmu, Arbitrarismu, Uprzejmości, i Klasycyzmu. Imperializm Nuocentisme był konserwatywny i miał prowadzić do tego aby Katalonia stała się redionem nadzorującym modernizację państwa oraz społeczeństwa. Arbitrarism był filozofią nazywającą twórczość literacką symbolem ludzkiej woli podboju. Ich wolę można przyrównać do nadziei, że nastanie czas kiedy „Idealna Katalonia” zastąpi tę realną poprzez pozostałe dwie zasady: Poszanowanie oraz Klasycyzm. Ich zainteresowanie klasycyzmem nie przejawiało się jedynie w literaturze. Chcieli formalnej doskonałości, harmonii i wszędzie bezbłędnej proporcji. W praktyce przeprowadzili trzy następujące cele: Reforma kraju w oparciu o ich ideologię Reforma ortografii języka katalońskiego Wsparcie redakcji i kultury w języku katalońskim Barcelona okazała się naturalnie najlepszym miejscem do ich przeprowadzenia.