Wiadomo, że ożenił się w Val d'Intelvi z Elisabeth (N.N.) z którą miał dwóch synów, z czego młodszy zmarł jako dziecko.

W wieku 23 lat trafił jako sztukator do Pragi, gdzie działał na zlecenie tamtejszych jezuitów, m.in. w latach 1638–1640 dokonał przebudowy wnętrz gotyckiego kościoła Świętego Zbawiciela na praskim placu Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą.

W 1648 otrzymał praskie obywatelstwo oraz założył własną pracownię, mieszczącą się na Malej Stranie, której współwłaścicielem był jego bratanek, Francesco Anselmo Lurago, należącą do największych w Czechach, przyjmując głównie zlecenia od Kościoła katolickiego.

Lurago był prawdopodobnie głównym twórcą praskiego Clementinum, zbudowanego w latach 1654–1679, na podstawie wcześniejszych planów Francesco Carattiego, przy wsparciu majstra Martino Lurago. Ponadto w latach 1649–1659 pracował przy rozbudowie fortyfikacji praskich razem z Santino Bussim i Giovannim Pieronim.

Po pożarze katedry w Pasawie, która spłonęła niemal doszczętnie w 1662, powierzono mu zadanie jej odbudowy, trwającej 6 lat do 1668 Odbudowana katedra była wzorem dla innych kościołów barokowych budowanych w XVII i XVIII w.