Podczas negocjacji z Sowietami w Tartu strona fińska odstąpiła od żądania przyłączenia okręgów Repola i Porajärvi w zamian za Petsamo. W tej sytuacji jesienią 1921 r. Karelowie ponownie wystąpili zbrojnie przeciwko Sowietom. Powstanie rozpoczęło się 23 października w rejonie Tunkua, po czym w krótkim czasie rozprzestrzeniło się na okoliczne obszary. Zaczęły powstawać oddziały partyzanckie. Na północy działał 700-osobowy Pułk Białomorski (Vienan rykmentti), składający się z trzech batalionów oraz Oddziały Ołangski i Alloiarwski, liczące ok. 200 powstańców. Bardziej na południe działał 1,3-tysięczny Karelski Pułk Leśnych Partyzantów (Karjalan Metsäsissirykmentti), będący najlepszym oddziałem partyzanckim powstańców. Większość jego członków miała doświadczenie bojowe. Byli wśród nich także Biali Rosjanie z carskiej armii rosyjskiej i ochotnicy z Finlandii. Na czele pułku stali Vaseli Lavonen, Ossippa Borissainen i Jalmari Takkinen, pochodzący z Finlandii. Pułk składał się z trzech batalionów, a każdy batalion miał cztery kompanie. Ponadto istniał Samodzielny Batalion Narciarski, zwany „Zimna Noc”, składający się z sześciu oddziałów narciarskich. Jego zadaniem było dokonywać rajdy na tyły przeciwnika i przerywać linie komunikacyjne.