Tintin w Tybecie – dwudziesty tom serii przygód młodego reportera, Tintina i jego psa Milusia.
Mówi się, że był to ulubiony tom autora (wcześniej była to Tajemnica jednorożca). Został on napisany w trudnych chwilach jego życia, gdy rozwodził się ze swoją pierwszą żoną. Fabuła nie jest podobna do tej w innych części serii: mała liczba bohaterów, brak wrogów, bandytów, szpiegów, czy gangsterów. Ta część skupia się na podróży Tintina, który chce uratować swojego przyjaciela, Czanga Czong-Czena.
Treść W trakcie wakacji w Alpach, które Tintin spędza z kapitanem Baryłką i profesorem Lakmusem, reporter znajduje artykuł o katastrofie samolotu w Himalajach. Tego samego wieczoru w hotelu Tintin zasypia nad partyjką szachów z kapitanem, który zastanawia się nad kolejnym ruchem. Dziennikarz śni o tym, iż jego młody przyjaciel, Chińczyk Czang Czong-Czen (znany z tomu Błękitny lotos) ciężko ranny wyciąga doń ręce, błagając o pomoc. Przerażony chłopak budzi się z kichnięciem tak gwałtownym, że doprowadza do chaosu wśród zdezorientowanych wczasowiczów (w oryginale krzyczy Thang!, co jest zarazem transkrypcją kichnięcia, jak i zapisem chińskiego imienia, stąd niejasność w wersji polskiej).