Tharkey postanawia nie iść dalej, gdyż uważa, że Czang nie żyje, ale Tintin dostrzega wiszący na klifie szalilk i wraz z kapitanem i Milusiem udaje się w jego kierunku. W trakcie wspinaczki Baryłka zahacza się o kamień, który spada i kapitan zawisa nad przepaścią. Mówi Tintinowi, aby przeciął linę i ratował się, ale ten odmawia, mówiąc że zginą lub uratują się, ale obaj. Tharkey poruszony zachowaniem Tintina, wraca, akurat, aby ich uratować. W nocy, rozstawiają namiot, ale wichura go porywa prosto na twarz yeti, zapasowy namiot zostaje natomiast rozerwany przez Baryłkę. Idą dalej, ale nie śpią, aby nie zamarznąć. Dostrzegają buddyjski klasztor Kor-Bion, ale padają z wyczerpania. Spada lawina i leżą przykryci śniegiem.
Błogosławiony Piorun, mnich o telepatycznych zdolnościach, 'widzi' Tintina, Milusia, Baryłkę i Tharkeya, leżących w śniegu, określając ich jako "dwóch mężczyzn, młodzieńca o czystym sercu i pieska białego jak poranny śnieg". W górach Tintin odzyskuje przytomność - ma skręconą kostkę i, nie mając siły, aby dojść do klasztoru, pisze notatkę i daje ją Milusiowi, by ją przekazał mnichom. Miluś zostawia karteczkę, gdy znajduje kość, ale gdy zdaje sobie sprawę z tego, co zrobił, biegnie do klasztoru, aby ktoś za nim poszedł. Mnisi idą za nim w góry.