Język ormiańsko-kipczacki (nazwy własne: хыпчах тили – język kipczacki, бизим тил – nasz język, татарча – po tatarsku) – używana przez OrmianDirk Hoerder. Cultures in Contact: World Migrations in the Second Millennium. — Duke University Press, 2002. — P. 175.Mikhail Kizilov. The Karaites of Galicia: An Ethnoreligious Minority Among the Ashkenazim, the Turks, and the Slavs, 1772-1945. — BRILL, 2009.Philip D. Curtin. Cross-Cultural Trade in World History. — Cambridge University Press, 1984. — P. 186. wschodnioeuropejskich odmiana języka kipczackiego, należącego do języków tureckich.
Historia Znany jest z zabytków piśmiennictwaHarkawiec Aleksander Кыпчакские языки: куманский и армяно-кыпчакский.- Ałma-Ata: Wydawnictwo «Наука» AN KazSSR, 1987.- 223 str. kipczackojęzycznych Ormian, wyznających chrześcijaństwo obrządku ormiańskiego, którzy zamieszkiwali kolonie w Kamieńcu, Lwowie, Łucku, Mohylowie, Suczawie, Serecie, Zamościu, Jassach, Akermanie i innych miastach Rzeczypospolitej oraz Mołdawii, dokąd prawdopodobnie przybyli z Krymu (Głównie z Kafy) i być może z Armenii po najeździe Tatarów. Zabytki epigraficzne świadczą także o tymHarkawiec Aleksander. Кыпчакское письменное наследие. Tom I.