Oprócz nich także w poczet ksiąg zaliczane są teksty quasikanoniczne i kroniki (zwłaszcza te relacjonujące życie klasztoru bądź religijnego życia w kraju).
Językiem świętych pism tradycji theravādy jest język pāli. Jest on bardzo zbliżony do języka, w którym Budda wygłaszał swe nauki. Theravāda jest bardzo silnie związana z tym językiem – można go uznać za język liturgiczny tej tradycji. Właśnie to przywiązanie do martwego języka wyróżnia ją spośród innych szkół buddyjskich, pozostała większość posiada teksty i „liturgię” w języku narodowym.
Szkoły w tradycji theravādy W tradycji theravādy istnieje wiele rodzajów szkół, które często odwołują się do różnych aspektów (lub części) Kanonu palijskiego, późniejszych komentarzy, lub różniących się praktyką. Pośród nich pojawiają się także różnice w vinaji – dyscyplinie klasztornej.
Bangladesz: Saṅgharaj Nikāya Mahāsthabir Nikāya Birma: Thudhamma Nikāya Vipassanā tradycja Mahasi Sayadaw i Jego uczniów Shwekyin Nikāya Dvāra Nikāya Sri Lanka: Siam Nikāya dzieli się na 6 mniejszych zakonów Amarapura Nikaya dzieli się na 21–23 vams (l. poj. vamsa – pāli.