W 1900 linia włączona została jako odgałęzienie w struktury budowanej West Coast Main Line. Konieczność zaopatrzenia w wodę znacznie większej niż zakładano liczby parowozów w Bradwell powodowała jej niedobory. Woda dla stacji była pobierana z tego samego źródła, co dla miasta. W poniedziałki gospodynie domowe często atakowały załogę stacji z powodu braku wodyOppitz (2000), s. 86.. Z tego powodu zakazano zaopatrywania parowozów w wodę w Bradwell w poniedziałkiOppitz (2000), s. 87.
Pomimo koncepcji elektryfikacji linii w 1904, LNWR nigdy pomysłu nie zrealizowało (elektryfikacja miała przynieść oszczędności, gdyż linia główna była też elektryfikowana).
Zamknięcie W latach 1962 w raporcie Richarda Beechinga stwierdzono, że 30% linii kolejowych przewozi w sumie mniej niż 1% pasażerów i należałoby je zamknąćHenshaw (1994), s. 149.. Mieszkańcy Newport Pagnell protestowali przeciwko zamknięciu linii, żądając ponownego rozpatrzenia ich wniosku. Wniosek został jednak oddalony 7 czerwca 1964 i linia została zamknięta. Ostatni pociąg pasażerski odjechał z Newport Pagnell 5 września 1964 o 17:34 tuż przed stuleciem linii. Beeching Axe spowodowało powszechną krytykę w Wielkiej Brytanii szczególnie w miejscowościach odcinanych od sieci kolejowej.