Ostatecznie Spartakusowi udaje się dokonać zemsty na Glaberze i zebrać silną armię, jednak miejsce poległego pretora zajmuje Marek Krassus.
Niepowodzenie Glabera wykorzystuje Marek Krassus, który dzięki podstępowi i sprzymierzeniu się z Juliuszem Cezarem staje na czele nowej rzymskiej armii mającej zdławić powstanie. Cezar zostaje dowódcą wojsk, co prowadzi do konfliktu z synem Krassusa, Tyberiuszem. W międzyczasie Spartakus, Kriksos, Agron i Gannikus po odniesieniu szeregu zwycięstw postanawiają zająć miasto Sinuessa, aby przeczekać w nim zimę. Podczas oblężenia dochodzi do różnicy zdań pomiędzy buntownikami – część z nich chce zamordować rzymskich mieszkańców, Spartakus jednak nakazuje wziąć ich w niewolę. Buntownicy sprzymierzają się z piratami, mającymi zapewnić im żywność na zimę.
Armia Krassusa zakłada obóz niedaleko Sinessy. Tyberiusz, chcąc udowodnić ojcu, że jest lepszym dowódcą od Cezara, wbrew wyraźnemu zakazowi Krassusa przypuszcza atak na buntowników, którzy w pobliżu miasta pertraktują z piratami. Oddział Tyberiusza zostaje zmasakrowany, zaś on sam odnosi poważne rany.