Bitwa o Afsluitdijk (12–14 maja 1940) – nieudana próba zajęcia wału Afsluitdijk przez Wehrmacht podczas II wojny światowej. Gdyby Niemcy przejęli wał, mogliby w łatwy sposób zająć północną Holandię. Wojska holenderskie dowodzone były przez Christiaana Boersa, siły niemieckie natomiast – przez Kurta Feldta.
Fortyfikacje i przygotowania Niemcy zaatakowały Holandię 10 maja w ramach części planu Fall Gelb. Wehrmacht szybko złamał dwie linie obrony: O-line i Q-line, zbudowanych do obrony północnych prowincji.
Niemiecka 1 Dywizja Kawalerii (później przekształcona w 24 Dywizję Pancerną) miała przełamać ostatnią holenderską linię koło Afsluitdijk (wonsline) 12 maja i przygotować się do ataku na ostatnie dwie linie schronów bojowych i kazamat Fortu Kornwerderzand (nazwanego od nazwy wioski niedaleko wału). Wschodnia linia broniła kierunku wschodniego, natomiast zachodnia broniła tyłów. W sumie na dwóch liniach zbudowano 17 kazamatów. Kazamaty zostały zaprojektowane aby wytrzymać trafienie pocisku o kalibrze 210 mm (ogień pośredni), a niektóre mogły nawet wytrzymać trafienie pociskiem o kalibrze 280 mm (ogień pośredni). Trzy główne kazamaty miały 3 metry zbrojonego betonu. Obsługa dwóch ostatnich linii obrony obsadzona była około 230 żołnierzami, 21 CKMami Schwarzlose, 3 działami 50 mm i 3 działami okrętowymi.