thumb|160px|Piotr Szembek 4 Dywizja Piechoty – polski związek taktyczny, utworzony po wybuchu powstania listopadowego.
Walki dywizji W maju 1831 4 Dywizja Piechoty wzięła udział w wyprawie na gwardię rosyjską. 12 maja ześrodkowała w rejonie Kałuszyna. O świcie Rosjanie pod dowództwem feldmarsz. Dybicza wyparli z Kałuszyna dwa bataliony 3 pułku strzelców pieszych. 15 pułk piechoty bronił się w drugim rzucie wraz z 4 kompanią artylerii pozycyjnej. Osłaniał odwrót pułku grenadierów. Około południa dywizja wycofała się do Brzezin.
W połowie czerwca wzięła udział w wyprawie łysobyckiej (Jeziorzany) przeciwko rosyjskiemu korpusowi gen. Rydigera. Maszerowano przez Mienię, Wodyń, Osiny do Gułowa. Dalej działając w składzie lewej kolumny przez Serokomlę i Kock dywizja starała się okrążyć przeprawiające się przez Wieprz oddziały rosyjskie. Tymczasem 20 czerwca gen. Rydiger wykonał uderzenie uprzedzające na zachodnią kolumnę gen. Karola Turny. Możliwość koncentrycznego uderzenia przybyłej właśnie polskiej grupy gen. Ramorino oraz 4 DP i grupy kawalerii gen. Turny została zaprzepaszczona. Dowodzący polskim korpusem gen. Jankowski wydał rozkaz wycofania się do Woli Gułowskiej. Pod Potyczą przeprawiono się przez Wisłę i 23 czerwca dywizja wróciła do Warszawy.