Jednakże, podczas gdy w Izraelu o sukcesji królewskiej często decydowały wojskowe zamachy stanu, skutkujące kilkoma zmianami dynastii, w Judzie panowała znacznie większa stabilność polityczna, ponieważ przez całe cztery wieki jej istnienia rządziła nią dynastia Dawida.
Ok. 720 r. p.n e. Królestwo Izraela zostało podbite przez państwo nowoasyryjskie, które zdominowało Bliski Wschód. Wskutek asyryjskiej polityki przesiedleń znaczna część ludności izraelskiej została przeniesiona do Mezopotamii i zastąpiona migrantami z tego regionu. W tym samym okresie i przez cały VII wiek p.n.e. Królestwo Judy, już jako terytorium zależne od państwa asyryjskiego, przeżywało okres dobrobytu i doświadczyło znacznego wzrostu populacji. Ten dobrobyt trwał aż do czasu, gdy nowoasyryjski król Sennacheryb spustoszył Królestwo Judy w odpowiedzi na bunt jego mieszkańców. W tym samym stuleciu Asyryjczycy zostali pokonani przez rosnące państwo nowobabilońskie, a Juda stała się jego wasalem. W 587 r. p.n.e., po buncie w Judzie, babiloński król Nabuchodonozor II obległ i zniszczył Jerozolimę i Pierwszą Świątynię, kładąc kres istnieniu królestwa. Większość mieszkańców Jerozolimy, w tym elita królestwa, została zesłana do Babilonii.