19 listopada 2010 królewskim dekretem norweskiego Ministerstwa Środowiska wyspa Jan Mayen wraz z wodami przybrzeżnymi w promieniu 12 mil morskich została przekształcona w rezerwat przyrody. Powołany rezerwat ma na celu ochronę unikalnej przyrody wyspy, jak również służyć ochronie wód przybrzeżnych przed ewentualną eksploatacją złóż roponośnych mogących zniszczyć jej naturalne środowisko. Zmiana statusu wyspy wiąże się również z ograniczeniem ruchu turystycznego. Z rezerwatu został wyłączony jedynie obszar pasa startowego jedynego na Jan Mayen lotniska oraz obszaru stacji meteorologicznej.
Geografia
Wyspa leży pomiędzy Morzem Grenlandzkim a Morzem Norweskim, na północny wschód od Islandii. Jest wyspą wulkaniczną, częściowo porośniętą mchami i trawami. Jest niewiele większa od Krakowa (327 km²) i częściowo zlodowacona. Najwyższym punktem w Jan Mayen jest szczyt wulkaniczny – Beerenberg, znany też jako Haakon VII Toppen (2 277 m nad poziomem morza). Wulkan ten budził się w 1970 roku, a ostatnia erupcja odbyła się w 1985 roku. Pierwszego polskiego wejścia na Beerenberg dokonali w 2003 Piotr Kuźniar i Bogusław Cenian.