Klaczko zajmował się także krytyką literacką i polską literaturą romantyczną. Artykuły z tego zakresu publikował m.in. w paryskich „Wiadomościach Polskich”. W tekstach nie ukrywał swoich gustów literackich. Chętnie sięgał po pamflet, którego stał się wybitnym twórcą. Przykładem jego pamfletów są krytyczne omówienia powieści Korzeniowskiego Krewni oraz poematu Lenartowicza Gladiatorowie.
Był także autorem wielu pism politycznych oraz okolicznościowych poezji. Tłumaczył na język hebrajski Adama Mickiewicza i Józefa Korzeniowskiego. W opinii m.in. Stanisława Tarnowskiego był jednym z najwybitniejszych umysłów XIX-wiecznej Europy.
Wybrane dzieła Sztuka polska (1857 – w odcinkach w „Wiadomościach Polskich”; 1858 – wydanie książkowe) Korespondencya Mickiewicza (1861) La poesie polonaise au dix-nuevieme siecle et le poete anonyme (1862) Poeta bezimienny (1862) Półwysep Krymski w poezji (1863) Anneksya w dawnej Polsce (1869) Św. Franciszek z Asyżu i gotycyzm włoski (1892-1893) Rzym i Odrodzenie. Juliusz II (1898) Pisma polskie (1902) Dwaj kanclerze.