Ludwik Sienicki (występuje też pisownia Siennicki) herbu Bończa (ur. 2 lutego 1677, zm. w 1755) – polski wojskowy, pisarz oraz zesłaniec na Syberię.
Życiorys
Regimentarz dywizji został wzięty do niewoli w czasie wojny z Rosją w 1707 i wraz z bratem stryjecznym Krzysztofem, generałem artylerii, więziony w kilku miastach europejskiej części Rosji. W 1709 zesłany do Tobolska, a później do Jakucka (Krzysztof zmarł w podróży). W 1722 uwolniony, powrócił do kraju. Pod wpływem doświadczeń niewoli podjął po powrocie decyzję o konwersji z kalwinizmu na katolicyzm. W 1754 wydał książkę o pobycie na zesłaniu, gdzie zawarł także liczne obserwacje dotyczące wierzeń oraz życia Jakutów, Czukczów i Kamczadali narodów wschodniej Syberii oraz jej przyrody. W pracy tej zawarł także obszerne rozważania na temat różnych wyznań chrześcijańskich.
Publikacje Sienickiego