Miąższość odpadków w górze wynosi około 23 metrów.

W 1923 na Górze Gnojnej wzniesiono wielki zespół domów mieszkalnych i magazynowych Pocztowej Kasy Oszczędności zaprojektowany przez Mariana Lalewicza. Utworzony na rzucie podkowy, otaczał z trzech stron zbocze góry. Uszkodzony w 1939 i zniszczony w 1944 kompleks nie został odbudowany po II wojnie światowej, gdyż jego górny budynek zasłaniał panoramę Starego Miasta. Skrócono ulicę Brzozową i ponownie otwarto widok na rzekę.

W latach 1962–1968 na górze przeprowadzono badania archeologiczne, które dostarczyły wielu informacji o życiu dawnych mieszkańców Warszawy. W 1968 oddano do użytku zbudowany na szczycie góry taras widokowy ze schodami prowadzącymi do ulicy Bugaj.

W 2007 góra została zabezpieczona przed dalszym odkształcaniem pod wpływem czynników atmosferycznych. Przykryto ją specjalną matą antyerozyjną, obsypano glebą i obsiano trawą.

Współcześnie Góra Gnojna pełni funkcję tarasu widokowego. W jego południowej części znajduje się posąg Siłacza wykonany w 1908 przez Stanisława Czarnowskiego. Rzeźba przedstawiająca nagiego mężczyznę dźwigającego głaz została tam ustawiona w 1972.

Inne informacje Podobne wysypisko, również nazywane Górą Gnojową, funkcjonowało do 1785 w Nowej Warszawie. Znajdowało się na skarpie w pobliżu ul. Zakątnej.

Przypisy

Kategoria:Stare Miasto w Warszawie Kategoria:Sztuczne wzniesienia w Warszawie