Służba zdrowia Polskich Sił Zbrojnych – jedna ze służb Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

We Francji Naczelnym organem służby medycznej w Wojsku Polskim we Francji było Szefostwo Służby Zdrowia. Szefostwo było częścią składową Ministerstwa Spraw Wojskowych. Do wiosny 1940 zorganizowano służbę zdrowia we wszystkich oddziałach na terenie Francji. Do koordynacji działalności służb medycznych utworzono trzy szefostwa sanitarne rejonów tworzenia jednostek Wojska Polskiego. Przy każdym z nich władze francuskie mianowały oficera łącznikowego. Wojsko Polskie nie dysponował własnymi szpitalami i zakładami zaopatrzenia w sprzęt medyczny. Żołnierzy polskich leczono we francuskich szpitalach. W Coetquidan ordynatorem był Polak, a personel częściowo polski. Jesienią 1939 w Bretanii utworzono Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Szkolono w nim polskich lekarzy wojskowych. Prowadzono też kursy dla lekarzy, farmaceutów i stomatologów nie posiadających przeszkolenia wojskowego.

W czasie walk pod Narwikiem Brygada Podhalańska nie otrzymała środków transportu do przewożenia rannych żołnierzy. Rannych na noszach znoszono do etapowych punktów opatrunkowych.