Więcej kwitnących roślin i zakończyły się w czerwcu 2019.
Park jako element bydgoskiej alei spacerowo-widokowej Od II połowy XIX wieku park Henryka Dąbrowskiego stanowi element ciągu zieleni rozmieszczonego wzdłuż Zbocza Bydgoskiego. Na krawędzi górnego tarasu Bydgoszczy wiedzie (obecnie częściowo przerwana) aleja spacerowa o długości ok. 6 km, z której można z wysokości ok. 30 m obserwować panoramę miasta.
Odcięte parowami i wiodącymi w nich drogami wzgórza zaadaptowano na parki. Były to kolejno: park na Wzgórzu Książęcym. Jest to wzgórze między ulicami: Lubelską i Seminaryjną, zagospodarowane w 1834 r. na park tarasowy z drzewostanem złożonym z dębów, buków, grabów, jesionów, lip, klonów i kasztanowców. 15 czerwca 1835 r. park zwiedził następca tronu pruskiego, późniejszy Fryderyk Wilhelm IV i nazwał go Prinzehöhe. Pozostałością po parku jest istniejąca aleja przy ul. Seminaryjnej naprzeciw szpitala oraz zieleń na zboczu; park na Wzgórzu Naumanna. Jest to wzgórze między ulicami Szubińską, Seminaryjna i Wysoką. W 1870 r. park (7 ha) na wzgórzu założył ówczesny prezydent regencji bydgoskiej i prezes Bydgoskiego Towarzystwa Upiększania Miasta Johann Gottlieb Naumann. Po jego śmierci wzgórze nazwano Naumannshöhe.