Na wysokości 6400 metrów otwierał się spadochron hamujący, dodatkowo spowalniając lot. Spadochron główny otwierał się na wysokości 3000 metrów. By zmniejszyć przeciążenie w chwili uderzenia w wodę, kapsuła była wyposażona w perforowaną poduszkę powietrzną z włókna szklanego zamontowaną między kapsułą a osłoną termiczną. Pod wpływem ciężaru odrzucanej osłony termicznej rozkładała się tuż przed wodowaniem i zasysała powietrze. Dzięki temu, w chwili uderzenia w wodę na astronautę działało przeciążenie 15 g, a bez niej osiągałoby nawet 50 g.
Do ochrony kapsuł początkowo stosowano berylowe osłony termiczne. Później jednak zmieniono je na bardziej efektywne osłony ablacyjne. Również kolor kapsuły podyktowany był ochroną termiczną. Dzięki matowej czerni łatwo oddawały ciepło.
Deorbitacja w programie Gemini Program Gemini był mostem łączącym programy Merkury i Apollo. Kapsuła użyta w tym programie służyła między innymi do doskonalenia deorbitacji. Statek kosmiczny Gemini składał się z modułu załogowego (reentry module) i adaptera (adapter module). Przed wejściem do atmosfery statek kosmiczny był orientowany większą podstawą (adapterem) w kierunku ruchu. Przy podstawie adaptera o mniejszej średnicy przedłużeniem był moduł załogowy.