Innymi były skonstruowany w 1928 przez Maurice’a Martenota instrument o nazwie fale Martenota, trautonium z 1930 , hellertion i oraz .

thumb|Don Airey z Deep Purple grający na organach Hammonda W latach 30. i 40. elektrofony elektroniczne pojawiały się sporadycznie w muzyce poważnej. Dynaphone wykorzystał Arthur Honegger, theremin – Leopold Stokowski, Richard Strauss, Paul Hindemith i Werner Egk, a fale Martenota – Maurice Ravel, Arthur Honegger, Olivier Messiaen (symfonia Turangalila, ), André Jolivet (koncert na fale Martenota) oraz Edgar Varèse. Popularność w teatrach i kinach zdobywały organy kinowe, a w szerszych zastosowaniach – stosunkowo niewielkie, niedrogie i wykorzystujące wynalazek multiwibratora organy elektryczne oraz wykorzystujące zjawiska elektromagnetyczne organy Hammonda.

Po II wojnie światowej ważną rolę zaczęły odgrywać seryjnie produkowane organy elektroniczne. Stosowano je w kościołach, w muzyce rozrywkowej oraz do muzykowania domowego. Oskar Sala wykorzystał operujący na mixtur-trautonium do skomponowania muzyki do filmu Ptaki Alfreda Hitchcocka. Powstał instrument wykorzystujący dźwięki szmerowe – szumofon.