Powstanie jakuckie (ros. Якутский мятеж, zwane też Marszem Jakuckim) – antybolszewickie wystąpienie zbrojne Białych w Jakucji w latach 1921–1923.
We wrześniu 1921 r. w Jakucji wybuchło powstanie antybolszewickie, wywołane przez około 200 oficerów pod przywództwem korneta Michaiła Korobiejnikowa. W marcu 1922 r. w Czurapczy powstało Tymczasowe Jakuckie Okręgowe Kierownictwo Ludowe na czele z eserem P. Kulikowskim. 23 marca tego roku nowo sformowana Jakucka Armia Ludowa (połączone oddziały korneta M. Korobiejnikowa, esauła W. Bokczarowa i W. Ksenofontowa, liczące około 1,5 tys. ludzi) zdobyła Jakuck. Opanowała ona powiaty jakucki, ochocki, kamczacki, kołymski i wiliujski. Podczas walk siły Białych rozbiły bolszewicki oddział N. Kałandriszwilego, pełniącego funkcję komendanta wojsk okręgu jakuckiego i północnego kraju.