Natarcie rozwijało się pomyślnie, zaś wojska Republiki Dalekowschodniej z reguły wycofywały się, stawiając jedynie miejscami opór. Biali zdobywali coraz więcej karabinów ręcznych, karabinów maszynowych i dział, a także 2 pociągi pancerne. 22 grudnia został zajęty Chabarowsk. Armia Białopowstańcza ruszyła w kierunku zachodnim, ale 28 grudnia pod wsią Ina poniosła pierwszą porażkę. Pomimo tego do końca grudnia opanowała prawie cały obszar Przyamuria i Przymorza. Wojska Białych przemaszerowały przez ponad 600 wiorst. Biali starali się utrzymywać swoje wojska w ryzach, uniemożliwiając rekwizycje wśród ludności cywilnej, dzięki czemu w dużej części poparła ich. Nie doszło jednak do masowego powstania antybolszewickiego. Ponadto na tyłach wojsk Białych zaczęła się szerzyć bolszewicka partyzantka, która przerwała strategiczną linię kolejową Władywostok-Chabarowsk. W rezultacie część oddziałów musiało być skierowanych przeciwko partyzantom. Na pocz. stycznia 1922 r. władze bolszewickie ześrodkowały w rejonie Chabarowska silną grupę wojskową pod dowództwem Wasilija K. Blüchera, która przystąpiła do kontrnatarcia przeciwko Białym. Pod koniec stycznia doszło do ciężkich walk pod wsią Olchochta, zaś w poł. lutego pod Wołoczajewką, w wyniku których obie strony poniosły duże straty.