Poglądy Ingmar Bergman w młodości fascynował się ruchem nazistowskim i Adolfem Hitlerem. Uznawał go za „pełnego charyzmy”, który „elektryzował tłum”. Dla młodego Bergmana zagrożeniem był wówczas bolszewizm, nie nazizm. Opinię o nazizmie Bergman zmienił dopiero, gdy dowiedział się o zbrodniach popełnianych w nazistowskich obozach koncentracyjnych. Aktor Stellan Skarsgård wspominał Bergmana jako jedyną znaną mu osobę, która „płakała na wieść o śmierci Hitlera”. Bergman prowokacyjnie opowiadał o sobie w wywiadzie z 1956 roku: „Zawsze byłem burżuazyjny, konserwatywny, reakcyjny – jak zwał, tak zwał”. Mimo to od połowy lat 60. wspierał Szwedzką Socjaldemokratyczną Partię Robotniczą w podzięce za obfite wsparcie państwowe dla jego projektów. Gdy w 1976 władze jednak aresztowały go za unikanie płacenia podatków (cofnęły później zarzuty wobec niego), reżyser wyemigrował do Niemiec. FIlm Fanny i Aleksander był wobec tego często interpretowany jako krytyka wobec socjalistów i pogodzenie się reżysera z własną burżuazyjną przeszłością.

Życie prywatne Małżonki: Else Fisher (od 1943 do 1947); Ellen Lundström (od 1947 do 1952); Gun Grut (od 1952 do 1959); Käbi Laretei (od 1959 do 1969); (od 1971 do jej śmierci w 1995).