Podstawą tego poglądu jest, częste w Nowym Testamencie, łączenie nowego życia z wodą lub zanurzeniem, przykładowo: „Jezus odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego,” podobnie: „Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela naszego, Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym” oraz: „Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my postępowali w nowym życiu – jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca.”
Teologia luterańska W dominującym nurcie teologii luterańskiej, podobnie jak w katolicyzmie, nowe narodzenie jest ściśle łączone z sakramentem chrztu - jednak w odróżnieniu od teologii katolickiej, również nierozerwalnie z wiarą, czyli zaufaniem Bogu danej osoby. Marcin Luter, broniąc praktyki chrzczenia niemowląt, przyznawał, że „wiara przyjmuje chrzest” - ale też twierdził, że Bóg działa w akcie chrztu tak, że w człowieku tworzy się wiara.