Dalsze losy Premiera operetki miała miejsce 21 listopada w Theater an der Wien. Sztuka odniosła sukces. W ciągu 2 miesięcy zagrano ją 50 razy. Potem dodano jeszcze 19 przedstawień. Po Wiedniu wystawiły ją też inne sceny monarchii. Operetka wiedeńska znajdowała się wówczas w impasie. Odeszła pierwsza generacja jej twórców: Suppé (1895), Zeller (1898), J. Strauss (1899) i Millöcker (1899). Teatry nie miały repertuaru, publiczność traciła zainteresowanie popularnym dotąd gatunkiem. Stąd zainteresowanie Wiedeńskimi kobietkami można uznać za znaczące.
Krytycy za głównego sprawcę sukcesu uznawali Girardiego. Wilhelm Sterk pisał 23 listopada w Wiener Allgemeine Zeitung: Ciekaw jestem co na „Wiedeńskie kobietki” powiedziałaby tak entuzjastycznie reagująca publiczność, gdyby na scenie zabrakło Aleksandra Girardiego. Z urzekającą mocą gra Wilibalda Brandla, płaskie teksty podaje z tysiącem mieniących się niuansów, w całą postać tchnął życie i dowcip, jakiego nie domyślali się nawet autorzy libretta. Nie zabrakło również słów uznania dla kompozytora: W gatunku operetki pan Lehár jest zjawiskiem, które powinniśmy powitać ze szczególną serdecznością. Po długiej przerwie nareszcie znów mamy kompozytora, który wie, jak pisać operetki.