Odznaka za Rany (niem. Verwundetenabzeichen) – niemiecka odznaka ustanowiona przez cesarza Wilhelma II w 1918 roku.
Wersje odznaki Odznakę przyznawano w trzech podstawowych wersjach:
Czarna Odznaka za Rany Odlewana z żeliwa lub mosiądzu. Czarną odznakę przyznawano w dwóch przypadkach: żołnierz został zraniony 1 lub 2 razy podczas walki lub podczas ataku powietrznego żołnierz podczas wykonywania rozkazów został ranny w wyniku odmrożenia
Srebrna Odznaka za Rany Odlewana z tombaku lub cynku i posrebrzana. Srebrną odznakę przyznawano w dwóch przypadkach: żołnierz został zraniony 3 lub 4 razy podczas walki lub podczas ataku powietrznego żołnierz podczas wykonywania rozkazów został ciężko ranny
Złota Odznaka za Rany Odlewana z tombaku lub cynku i pozłacana. Złotą odznakę przyznawano w trzech przypadkach: żołnierz musi być zraniony co najmniej 5 razy podczas walki lub podczas ataku powietrznego żołnierz podczas wykonywania rozkazów został bardzo ciężko ranny żołnierz zmarł w czasie wykonywania rozkazów
Odznaka za Rany od 1918 Wilhelm II ustanowił odznakę 3 marca 1918 dla żołnierzy Armii Cesarstwa Niemieckiego jako nagrodę za rany odniesione podczas I wojny światowej.