Waldemar Okoń (ur. 11 sierpnia 1953 we Wrocławiu) – poeta, profesor nauk humanistycznych, polski historyk sztuki specjalizujący się w historii sztuki nowoczesnej i malarstwie polskim XIX i XX w.
Życiorys Życiorys Urodził w 1953 we Wrocławiu. W 1972 ukończył IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu. W latach 1972–1980 studiował na Uniwersytecie Wrocławskim najpierw filologię polską, a następnie historię sztuki, kończąc studia z wyróżnieniem. W 1979 rozpoczął pracę naukową na uczelni, najpierw jako asystent-stażysta w Katedrze, a następnie adiunkt w Instytucie Historii Sztuki. Stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie historii sztuki otrzymał w 1988 w Instytucie Historii Sztuki Polskiej Polskiej Akademii Nauk na podstawie rozprawy pt. Malarstwo a literatura w Polsce (1850–1890), napisanej pod kierunkiem prof. Wiesława Juszczaka. Następnie w 2002 otrzymał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Stygnąca planeta. Polska krytyka artystyczna wobec malarstwa historycznego i historii. W 2004 otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego. W latach 1996–1999 był zastępcą dyrektora Instytutu Historii Sztuki ds. ogólnych, będąc jednocześnie w latach 1996–2005 kierownikiem studiów wieczorowych. Od 2005 do 2012 roku piastował funkcję dyrektora Instytutu Historii Sztuki.