Przypominał w nim jasno prawdziwą treść rozmowy z 1941 i prosił Heisenberga, aby ten przestał w tej sprawie kłamać.
W latach 1942–1944 Heisenberg odbył cykl wykładów objazdowych po Europie (Szwajcaria, Holandia, Dania, Węgry, Słowacja i Generalne Gubernatorstwo), odgrywając rolę ambasadora niemieckiej nauki i nakłaniając miejscowych fizyków do współpracy. Nadzór nad wizytami sprawowały Niemieckie Instytuty Naukowe (Deutsche Wissenschaftliche Institute), obecne we wszystkich z wymienionych krajów oprócz Szwajcarii i okupowanej Polski, których działalność germanizacyjną Heisenberg akceptował bez zastrzeżeń. Kontakty z Heisenbergiem doprowadziły do poprawy warunków pracy m.in. dla holenderskich naukowców. Po zakończeniu wojny holenderski fizyk Hendrik Casimir wspominał, że Heisenberg w rozmowie z nim wyraził pogląd, że niemieckie panowanie nad światem jest koniecznością historyczną wobec słabości demokracji i alternatywy komunizmu radzieckiego. W ocenie historyka Marka Walkera Heisenberg, choć nie brał udziału w „wulgarnej” propagandzie nazistowskiej, w pełni popierał nazistowski projekt przebudowy Europy, który pokrywał się z jego imperialistycznymi przekonaniami. Gospodarzem jego wystąpienia w Krakowie na osobiste zaproszenie gubernatora Hansa Franka w grudniu 1943 był Instytut Niemieckich Prac na Wschodzie.