W trakcie pracy nad Wiedeńskimi kobietkami niespodziewanie zjawił się u Lehára Victor Léon, wykazując zainteresowanie osobą młodego kompozytora. W późniejszych wypowiedziach prasowych Léon twierdził, że to córka Lizzy skłoniła go do odwiedzenia Lehára. Léon mówił, że po przejrzeniu Kukułki uznał, że nie warto się angażować we współpracę z tak mało obiecującym kompozytorem. Tymczasem 15-letnia Lizzy często chodząca na ślizgawkę z upodobaniem słuchała orkiestry 26. regimentu, którą dyrygował Lehár, a szczególny jej zachwyt budził skomponowany przez Lehára jeszcze w 1894 roku, w Sarajewie, marsz Jetzt geht’s los – Zaczynajmy. Nuciła go często w domu, grywała na fortepianie, a gdy w końcu powiedziała ojcu kto jest autorem tego tak bardzo wpadającego w ucho utworu, Léon doszedł do wniosku, że być może zbyt pochopnie odrzucił ofertę Lehára. Pragnąc się upewnić przyniósł Lehárowi prolog Druciarza, proponując aby na próbę napisał doń muzykę. Po przesłuchaniu fragmentu doniósł mu pozostałe trzy akty.