Minęło 12 lat. Janku osiadł w Wiedniu i jest blacharzem, prawą ręką mistrza Glöppera. Zakochał się w jego córce Mizzi, a o swojej dziecięcej narzeczonej i zaręczynach całkiem już zapomniał. Pamięta jednak o nich stary Żyd Pfefferkorn, który tymczasem doszedł do znacznego majątku (widać srebrny gulden rzeczywiście procentował). Sądząc że Suzy nadal tęskni i czeka na przyrzeczonego jej chłopca, zabiera ją do Wiednia. Odnajduje Janku, ale czekają go niespodzianki – Janku kocha już inną, ale i Suzy od dawna jest zakochana w innym: w Milošu Blačku z Trenczyna, który teraz właśnie odbywa służbę wojskową u ułanów. Mimo woli Pfefferkorn doprowadził do zamieszania i komplikacji, niemniej ostatecznie postarał się o to, aby wszystko skończyło się zgodnie z naturalnym dążeniem serc.
Dalsze losy Ponieważ Lehár zwrócił się do Léona szukając libretta dla teatru, w którym został zatrudniony, chciał aby operetka została wystawiona w Teatrze nad Wiednią. Léon natomiast, który był związany z Carl-Theater przeznaczył utwór na tamtejszą scenę, sam też zamierzał go wyreżyserować. Problem rozwiązano polubownie. Karczag, który rozpoczynał działalność w Wiedniu nie chciał na wstępie wchodzić w konflikty z kimkolwiek.