Premiera miała miejsce 20 grudnia 1902 roku. Publiczność przyjęła ją z entuzjazmem oklaskując nie tylko największe przeboje operetki, ale w ogóle wszystkie walce, polki, marsze i kadryle; po każdym akcie wywoływano Lehára wraz z wykonawcami, a na końcu urządzono ogromną dwudziestominutową owację. Druciarz uzyskał w Carl-Theater około 250 przedstawień, a dyrektor Weinberger zadbał o to, by wylansować go również poza Wiedniem. W ciągu roku wystawiono go na niemal wszystkich scenach operetkowych środkowo-wschodniej Europy. Stał się też początkiem świetnej kariery dwójki głównych wykonawców Mizzi Günther i Louisa Treumanna.

Krytyki nie potwierdziły ewidentnego sukcesu utworu. Były co najmniej oziębłe, przy czym atakowały głównie libretto Léona określając je jako niesmaczne (chodziło o postać Pfefferkorna) i niemodne. Pod wrażeniem opinii krytyków Lehár pospieszył się ze sprzedażą praw do Druciarza (na szczęście bez tantiem) wydawnictwu Weinbergera za 2 tysiące koron, robiąc jeden z gorszych interesów w życiu. Za nuty wyciągów i piosenek Druciarza Weinberger miał zarobić około 160 tysięcy koron.