królem został ostatecznie jeden z jego synów, Inge I Starszy. Do niego to apelował papież Grzegorz VII, wzywając w swym liście z 4 października 1080 o zachowanie pokoju i porządku w państwie.
W liście papieskim z 1215/1216 zaproponowano przeniesienie stolicy arcybiskupiej z Gamla Uppsala z powrotem do Sigtuny, co jednak nigdy nie nastąpiło.
Historia katedry św. Olafa Na zewnątrz najstarszej części Sigtuny wzniesiono na przełomie XI/XII w. szereg kościołów kamiennych: św. Larsa, św. Piotra, św. Mikołaja i św. Olafa.
Kościół św. Olafa w Sigtunie został poświęcony norweskiemu królowi-wikingowi Olavowi Tryggvassonowi, królowi w latach 995-1000, pierwszemu władcy Norwegii, który przyjął chrzest.
Kościół św. Olafa również w dziedzinie architektury nawiązywał do wzorów norweskich, miał bowiem taki sam plan przyziemia jak kościół Olafa III Pokojowego w Nidaros (dzisiejsze Trondheim), natomiast jego małe, zwężające się okna nawiązywały do wzorów anglo-saksońskich. Ok. 1100 wybudowano centralną wieżę kościoła, prezbiterium i transept. Nieco później wzniesiono skrócony korpus główny.