Stanisław Piotrowicz (ur. w Wilnie, zm. w 30 sierpnia 1897 w Ryglicach) – polski ksiądz katolicki, zesłaniec.
Życiorys Jego rodzina pieczętowała się herbem Leliwa, i posiadała majątek Ratkowce w powiecie dziśnieńskim. Ukończył szlacheckie gimnazjum i seminarium duchowne w Wilnie. W 1855 r. przyjął święcenia kapłańskie. Posługę wikarialną pełnił w Holszanach, Gieranonach i Kalwarii. Następnie służył jako wikariusz w kościele św. Rafała w Wilnie i był prefektem gimnazjum żeńskiego. „Za niepoprawność polityczną”, w sierpniu 1863 r., został usunięty z prefektury i aresztowany przez carską policję.
Nie zaakceptował polityki rusyfikacji Kościoła katolickiego na Litwie prowadzonej m.in. przez administratora diecezji wileńskiej Piotra Żylińskiego, a zwłaszcza wprowadzenia języka rosyjskiego do liturgii i sakramentów. Podczas mszy świętej 21 marca 1870 roku rozdarł na ambonie rosyjski modlitewnik, spalił wyrwane kartki i wygłosił kazanie w obronie Kościoła, za co został skazany na zesłanie do guberni archangielskiej, gdzie przebywał 24 lata. Po powrocie z zesłania wyjechał do Małopolski i mieszkał tam do śmierci.
W dniu 28 października 1928 r. arcybiskup Romuald Jałbrzykowski poświęcił epitafium upamiętniające ks. Stanisława Piotrowicza w kościele św. Rafała w Wilnie.