Angelo Mai (ur. 7 marca 1782 w Schilpario, zm. 8 września 1854 w Castel Gandolfo) – włoski kardynał, teolog i filolog.

Życiorys W latach 1815–1819 odnalazł listy łacińskiego pisarza Marka Korneliusza Frontona, które są nieocenionym źródłem informacji o czasach i życiu prywatnym cesarzy rzymskich Marka Aureliusza, Luciusza Werusa i Antoninusa Piusa. W grudniu 1819 odkrył obszerne fragmenty jednego z najważniejszych dzieł politycznych Cycerona, De re publica. Dzieło to znajdowało się na palimpseście watykańskim, który zawierał Komentarz do Psalmów św. Augustyna. Mai posłużył się odczynnikami chemicznymi, które pomogły mu odczytać znaczną część dzieła Cycerona (księgi I-V). W 1821 w podobny sposób odkrył tzw. Fragmenta vaticana, które zawierają wyjątki z dzieł prawników rzymskich – Pawła, Papiniana i Ulpiana oraz fragmenty z konstytucji cesarskich, głównie z czasów Dioklecjana. W 1815 odkrył najważniejszą z mów Izajosa (Περὶ τοῦ Κλεωνύμου κλήρου, „O dziedzictwie Kleonima”).

W 1837 został ogłoszony kardynałem przez papieża Grzegorza XVI, do czego przyczyniły się również osiągnięcia w dziedzinie filologii.