Kampania przeciwko Seldżukom w roku 1040 zakończyła się w maju katastrofalną klęską Masuda pod Dandankanem na drodze do Merwu, co było spowodowane załamaniem się jego wygłodzonej i pozbawionej dostatecznej ilości wody pitnej armiiBajhaki, ss. 238 - 245; Bosworth (1968), ss. 20 - 22..
Po klęsce pod Dandankanem prestiż i militarna reputacja Masuda uległy zachwianiu, a jego "nerwy kompletnie zawiodły"Bosworth (1968), s. 22.. Uważając, że także dzisiejszy wschodni Afganistan wraz z Ghazną muszą wpaść w ręce Seldżuków, mimo sprzeciwu wezyra Ahmada Ibn as-Samada i wielu innych dworzan podjął on decyzję o ewakuacji do Indii. Wcześniej jednak wysłał swojego syna Maududa wraz z wezyrem i częścią wojsk w kierunku Balchu. Po Dandankanie Masud pod naciskiem niechętnego mu otoczenia wypuścił swojego brata Muhammada wraz z rodziną i teraz wraz z nim opuścił Ghaznę aby wycofać się do Indii. Decyzja opuszczenia Ghazny była bardzo niepopularna i podczas przekraczania Indusu w grudniu 1040 lub styczniu 1041 roku wśród armii wybuchł bunt. Spiskowcy zmusili Muhammada do objęcia tronu po raz drugi, a Masud wkrótce potem został zabityBajhaki, ss. 277 - 284; Składanek, s. 222..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ghaznawidzi Kategoria:Urodzeni w 998 Kategoria:Zmarli w XI wieku