Wiskaczoszczurek złocisty (Pipanacoctomys aureus) – jedyny gatunek gryzonia z należącego do koszatniczkowatych rodzaju Pipanacoctomys. Jest gatunkiem endemicznym i występuje jedynie w Salar de Pipanaco w departamencie Pomán prowincji Catamarca w północno-zachodniej Argentynie. Mieszka na wysokości ok. 680 m n.p.m. Zasięg występowania ograniczony jest do powierzchni około 10 km². Siedlisko porośnięte jest roślinnością słonolubną. P. aureus żywi się halofitami. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje go za gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem (CR).
Historia odkrycia i etymologia Holotyp wiskaczoszczurka złocistego (dorosła samica) został złapany 6 października 1998 roku w Salar de Pipanaco w departamencie Pomán prowincji Catamarca w północno-zachodniej Argentynie. Siedlisko zostało odkryte na wysokości około 680 m n.p.m. Gatunek został po raz pierwszy opisany naukowo w grudniu 2000 roku na łamach „Occasional Papers” Museum Texas Tech University przez zespół zoologów: Michael A. Mares, Janet K. Braun, Ruben M. Barquez oraz Monica Díaz. Nazwa rodzajowa Pipanacoctomys nawiązuje do: Salar de Pipanaco – gdzie dokonano odkrycia gatunku, cyfry 8 (co jest związane z ukształtowaniem trzonowców, które w przekroju mają kształt tej cyfry) oraz greckiego mys, czyli „mysz”.