W pierwszych miesiącach urzędowania Imrédy prowadził politykę zagraniczną nastawioną na polepszeniu relacji z Wielką Brytanią, co jednoznacznie doprowadziło do ochłodzenia stosunków z Niemcami i Włochami.
Jesienią 1938 roku Imrédy zmienił kurs polityki zagranicznej na proniemiecką oraz prowłoską, jednocześnie dążył do zdominowania swojej pozycji w kręgach węgierskiej prawicy. W ciągu następnych miesięcy Imrédy drastycznie zmienił i zradykalizował swoją politykę doprowadzając m.in. do zmniejszenia wolności słowa oraz prasy.
W lutym 1939 roku przeciwnicy polityczni premiera złożyli Miklósowi Horthyemu dowody świadczące o żydowskich korzeniach Imrédyego. Horthy przedstawił dowody Imrédyemu, który nie mogąc im zaprzeczyć, ostatecznie podał się do dymisji.
Lata późniejsze W 1940 roku Imrédy służył w węgierskiej armii, a w październiku tego samego roku założył profaszystowską i antysemicką Partię Węgierskiego Odnowienia.
Po wkroczeniu niemieckich wojsk na terytorium Węgier w 1944 roku, Imrédy został plenipotentem (pełnomocnikiem) Edmunda Veesenmayera i jednym z głównych kandydatów do objęcia stanowiska premiera Węgier.