W pałacu pełnym przepychu trwa zabawa. Edgar, zmęczony życiem z Tigraną, z tęsknoty powraca do swej rodzimej wioski i do Fidelii. Tigrana stara się odwieść go od tego. Jednak przed pałacem, wśród werbli bębnów i dźwięków trąbek, przechodzi szereg żołnierzy. Edgar czuje pragnienie zrehabilitowania się i aby odkupić swoje winy, dołącza do żołnierzy pod dowództwem Franka. Tigrana poprzysięga zemstę.
Akt III
Armia wygrywa bitwę, ale wielu w niej poległo. Wśród nich jest Edgar. Trwają przygotowania do uroczystego pogrzebu. Podczas mowy pogrzebowej Franka, zakapturzony mnich przypomina zgromadzonym o grzechach Edgara. Fidelia broni pamięci mężczyzny, którego tak kochała. Oddala się do kościoła, aby pogrążyć się w modlitwie. Jako ostatnia na ceremonii pojawia się Tigrana. Jest zrozpaczona po utracie swojej miłości. Frank oraz mnich obiecują jej złoto i naszyjniki, jeśli potwierdzi przed wszystkimi grzechy, jakich dopuścił się Edgar. Kiedy żałobnicy powracają, mnich ogłasza, że Edgar zdradził własny kraj dla złota, Tigrana potwierdza to zgodnie z umową. Rozgniewany tłum wraz z żołnierzami wywraca trumnę, lecz w niej zamiast ciała Edgara znajduje się jedynie zbroja. W tym momencie mnich odkrywa swą prawdziwą tożsamość. To Edgar. Razem z Frankiem uknuli całą tę mistyfikację.