na drugim i wyższych – mieszkania poszczególnych rodzin. W centralnym budynku znajdowała się świątynia przodków, miejsce spotkań starszyzny rodowej. Budynek posiadał wewnętrzne studnie, przez co był samowystarczalny w przypadku oblężenia. W jednym tulou mieszkało kilkadziesiąt rodzin, największe mieściły ok. 800 osób. Tulou był „wioską w miniaturze”; często występowały w skupieniach po kilka – 3–5 tulou tworzyło jedną wieś. thumb|250px|right|Grupa pięciu tulou
Przykładowo, dobrze zachowany okrągły tulou z Gaotou w północnym Fujianie, Chengqilou (承启楼; zbud. 1709) ma następującą konstrukcję (zob. plan http://alvinfyp.files.wordpress.com/2009/10/f2.jpg?w=500&h=580): Średnica zewnętrzna: 62,6 m podział wewnętrzny: świątynia centralna z podwórcem i 3 pierścienie budynków: wewnętrzny – 20 pomieszczeń środkowy – 34 pomieszczenia zewnętrzny – 4 piętra po 72 pomieszczenia; cztery duże klatki schodowe; jedna duża i dwie boczne bramy maksymalna liczba mieszkańców: ok. 600 osób. thumb|250px|left|Chengqilou, wewnętrzne pierścienie