mały|Patriarcha Elias Hoayek z Hilta i biskupi maroniccy w Rzymie (1906) mały|Maronicka katedra w Aleppo Kościół maronicki ( trb. alkanisat almaruniatu, syriacki ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ) – jeden z Kościołów wschodnich, powstały w VII wieku na terenach obecnego Libanu i Syrii i tam pierwotnie działający. Jako jedyny z tej grupy w całości pozostaje w unii z Rzymem, odnowionej w czasach wypraw krzyżowych. Wyodrębnił się z melchitów wskutek odrzucenia monoteletyzmu.
Historia Średniowiecze Należy zaznaczyć, że sami maronici zaprzeczają, jakoby ich Kościół kiedykolwiek był heretycki i rzeczywiście brak bezpośrednich tego dowodów. Z pewnością nigdy nie został oficjalnie potępiony jako taki. Według wersji maronickiej ustanowienie odrębnego patriarchatu maronickiego było skutkiem długotrwałego braku patriarchy w Antiochii, bowiem od czasu najazdu arabskiego rezydował on w Konstantynopolu (od 685), a potem w ogóle przestał być powoływany (w latach 702–742). Jednakże wersji tej nie potwierdzają żadne źródła pochodzące spoza kręgu maronickiego, w szczególności spisy patriarchów antiocheńskich nie wymieniają św. Jana Marona, który miałby być pierwszym maronickim patriarchą. Nazwa Kościoła pochodzi od imienia jego założyciela – św. Marona (arab.